Snel… Wat komt er na 2011?
God, jij bent slim: 2012!
Tot zover mijn Dora The Explorer momentje. Tweeduizendentwaalf belooft een groot filmjaar te worden. En met groot bedoel ik groter. En met groter bedoel ik grootst. Met een hoofdletter G.
Natuurlijk heeft iedere filmliefhebber al de data 26 april, 4 juli, 25 juli, 1 november en 13 december in zijn agenda staan*. Maar hier ook even aandacht voor de films waar ik (ook) naar uitkijk voor zweitauzendundzwölf.
![2011[9]](http://mennologica.files.wordpress.com/2011/12/20119.png "2011[9]")
Welke acteurs sprongen er dit jaar uit? Welke braken er (definitief) door?
Onderstaande top drie van acteurs zullen waarschijnlijk niet in aanmerking komen voor een Oscar dit jaar, maar vielen wat mij betreft wel op. Voor alle drie geldt dat ze dit vooral deden door in veel verschillende films op te duiken; van kleine horrorfilmpjes tot epische blockbusters en van leuke romcoms tot hoogdravend arthouse-geneuzel.
Hier mijn top 3 van Acteurs van 2011
(bevat mogelijk spoilers)
Ga zitten kinders, opa gaat vertellen. Welke opa? Deze opa. Die opa zonder kinderen, maar blijkbaar met kleinkinderen. Die opa.
Toen films nog plat waren en in kilometers lange rollen door de projector ratelden. Toen popcorn nog vers gemaakt werd, meestal van maïs. Toen stoelverhogers nog kussentjes waren en geen hardplastic omgekeerde afvalbakken. Toen de caissier nog mocht roken in de kassa. Toen kassier nog met een C en een extra I werd geschreven. Toen er nog regelmatig een film met Eddie Murphy draaide waar nog regelmatiger niemand naar toe ging. Toen “Josephine Baker!” nog een gangbare vloek was. Toen, ja toen werkte ik in een bioscoop. Of cinema zoals wij dat pleegden te noemen.
Het grote voordeel van werken in een bioscoop is dat je (vrijwel) alle films kunt zien. Het grote nadeel is dat je (vrijwel) alle films ook ziet. En dus heb ik – zonder bij de gevolgen stil te staan, dat geef ik toe – films als Pluto Nash, Over Her Dead Body en Disaster Movie gezien.
Maar nu niet meer! Ik ben bevrijd! Mijn ogen zijn geopend; ik hoef niet langer iedere film die er gemaakt wordt te zien. Ik mag kiezen! Natuurlijk zal ik zo nu en dan – per ongeluk – nog steeds een slechte film zien (ik heb mij dit jaar ook door bijvoorbeeld het wanstaltige HappyThankYouMorePlease heen geworsteld) en aan de andere kant ook regelmatig een goede film missen (Melancholia had ik bijvoorbeeld in 2011 totaal geen zin in).
Hier mijn top drie van Bewust Ontlopen Films 2011
Welke personages/mensen uit 2011 mogen dit jaar bij mij aanschuiven om de kerst te vieren?
En hoe slecht heb ik die mensen een kersthoedje opge-photoshopped en achter een plaatje van een tafel gepropt?
En waarom eigenlijk? Pure opvulling van het blog?
Ach, wat maakt het ook uit: hier mijn gastenlijst voor kerst 2011!
Ik kan nu óf een heel relaas gaan houden over de eisen waar een mooie filmposter aan moet voldoen, onderbouwd met allerhande voorbeelden uit de (recente) geschiedenis en anekdotes over hoe mijn smaak zich in deze richting heeft ontwikkeld, óf ik kan gewoon zeggen dat ik een top vier heb gemaakt van naar mijn idee leukste/mooiste/beste filmposters van 2011. Punt. Dat laatste dus.
Hier de beste filmposters van 2011
Een goed gruwelmoment in films of op televisie valt of staat (staat of valt) met het geluid. Je kunt er als regisseur nog zoveel liters bloed, pus of maagsappen tegenaan gooien het stelt niets voor zonder een misselijkmakend geluid. Je kent de geluiden wel; alsof iemand een verstopte gootsteen staat te ontstoppen met een rotte komkommer, om maar een voorbeeld te noemen.
De volgende drie scènes voldoen zeker aan deze geluidsnorm; nummer drie heeft een heerlijk gekraak, nummer twee een flink zompig gewroet en van de derde is het geluid (harp?!) zo briljant dat ik er niet eens aan terug wil denken!
Hier mijn top 3 van Gruwelmomenten van 2011
(bevat mogelijk spoilers)
Als je me vraagt wat voor een filmjaar 2011 was – en bij deze vraag je me dat – dan zeg ik; mwah.
Dat is niet een beleefd antwoord (ware ik goed opgevoed dan zou ik in volzinnen, zonder te smakken, uit de doeken doen dat het een middelmatig jaar was. En afsluiten met “vriendelijk dat u het vraagt”) maar het zegt wel het beste hoe dit jaar de boeken in zal gaan; mwah.
Er was een tijd dat ik iedere film ongeroerd kon kijken, anders gezegd; er was een tijd dat ik een emotieloze hufter was. Bambi’s moeder liet me koud; dood of levend. Sophie moest niet zeuren, ze mocht blij zijn dat ze zelf mocht kiezen welk kind ze hield. Jack die zinkt naar de bodem van de zee vond ik eerder lachwekkend. En E.T. moest niet mekkeren met z’n gloeiende vingertje.
Bovenstaande is natuurlijk niet waar. En als het wel zo was dan zou ik het natuurlijk alsnog afdoen als fictie. Overigens moest ik wel echt grinniken toen Leo DiCaprio op karikaturale wijze door Kate Winslet van het vlot werd gebikt.
De waarheid is dat ik een man ben die niet moeilijk doet over janken bij films, televisieseries, boeken of toneelstukken. Als het me raakt dan raakt het me en ga ik niet als een oester mijn gevoelens voor me houden; dát bewaar ik wel voor het echte leven en gevoelens die er toe doen!
Hier mijn top 3 van Huilmomentjes van 2011
(bevat mogelijk spoilers)
