Op straat klampen mensen mij regelmatig aan. ‘Menno…’ zeggen ze dan, ‘Menno, Menno, Menno…’ en geduldig en vriendelijk als ik ben wacht ik dan op dat wat ze willen vragen.

Negen van de tien keer willen ze dan dat ik geld doneer aan één of ander goed doel. Of vragen ze of ik mee wil doen aan een smaaktest want blijkbaar zie ik er uit als iemand met smaak. Soms vragen ze om de weg. Heel af en toe duwen ze een foldertje in mijn hand. Of kortingsbonnen. Maar een enkele keer (lees: in de ideale wereld in mijn hoofd) hoor ik:

‘Ik lees altijd met veel plezier je blog. Het zijn misschien af en toe een beetje te lange stukken waardoor ik – als internetgeneratie – voor de helft van het stuk al mijn interesse kwijt ben…’

Zo ongeveer nu dus.

‘…maar soms kan ik mijn MTV-spanningsboog iets langer rekken… Oeh kijk! Een vlinder!… En dan vraag ik me altijd af; wat maakt Mennologica nou Mennologica?’

Normaal begin ik dan een heel relaas over de invloeden op mijn brein door de jaren heen. De films, de boeken, de mensen die mijn gedachtengang tot een bijzondere hebben gemaakt, maar meestal zijn ze dan als ik bij mijn tweede levensjaar ben beland al giechelend achter die vlinder aan gerend.

Nu kan ik ze simpelweg verwijzen naar de header op dit blog. De komende tijd zal ik over alle items olijke anekdote’s of schokkende ontboezemingen doen (en ik denk dat ik vaker voor de eerste zal kiezen), dit is een soort teaser dus!

Spannend!