Ga zitten kinders, opa gaat vertellen. Welke opa? Deze opa. Die opa zonder kinderen, maar blijkbaar met kleinkinderen. Die opa.
Toen films nog plat waren en in kilometers lange rollen door de projector ratelden. Toen popcorn nog vers gemaakt werd, meestal van maïs. Toen stoelverhogers nog kussentjes waren en geen hardplastic omgekeerde afvalbakken. Toen de caissier nog mocht roken in de kassa. Toen kassier nog met een C en een extra I werd geschreven. Toen er nog regelmatig een film met Eddie Murphy draaide waar nog regelmatiger niemand naar toe ging. Toen “Josephine Baker!” nog een gangbare vloek was. Toen, ja toen werkte ik in een bioscoop. Of cinema zoals wij dat pleegden te noemen.
Het grote voordeel van werken in een bioscoop is dat je (vrijwel) alle films kunt zien. Het grote nadeel is dat je (vrijwel) alle films ook ziet. En dus heb ik – zonder bij de gevolgen stil te staan, dat geef ik toe – films als Pluto Nash, Over Her Dead Body en Disaster Movie gezien.
Maar nu niet meer! Ik ben bevrijd! Mijn ogen zijn geopend; ik hoef niet langer iedere film die er gemaakt wordt te zien. Ik mag kiezen! Natuurlijk zal ik zo nu en dan – per ongeluk – nog steeds een slechte film zien (ik heb mij dit jaar ook door bijvoorbeeld het wanstaltige HappyThankYouMorePlease heen geworsteld) en aan de andere kant ook regelmatig een goede film missen (Melancholia had ik bijvoorbeeld in 2011 totaal geen zin in).
Hier mijn top drie van Bewust Ontlopen Films 2011
The Hangover 2, Twilight Saga: Breaking Dawn part 1 en Pirates of the Caribbean 4
Om niet een top drie te maken van alleen maar sequels (want een wanstaltige film is in essentie de slechtst mogelijke trailer voor zijn vervolg) heb ik deze bij elkaar gegooid:
Twilight was best een aardige film, maar daarna ging het zo hard naar beneden dat ik bij het derde deel (ja, zover heb ik het nog laten komen) heb gezworen de filmreeks te laten vallen.
Pirates; zelfde verhaal als Twilight, met dat verschil dat hier het eerste deel ontzettend vermakelijk was in plaats van ‘best aardig’.
Het enige leuke aan The Hangover waren de foto’s tijdens de aftiteling, maar om daarvoor nou een hele film als opbouw te gebruiken vond ik een beetje overdreven. Deel twee beloofde veel van dezelfde macho-poep-drank-drugs-BFF-humor te worden dus besloot ik deze “kijk-ons-een-gek-doen”-onzin over te slaan.
Gulliver´s Travels
Er zijn maar weinig acteurs die zo snel zo heftig op mijn zenuwen zijn gaan werken als Jack Black. Zelfs het – doorgaans zo aantrekkelijke – feit dat zijn voor- en achternaam rijmen vind ik irritant.
Dit bewuste Black-vehikel zag er zo ontzettend kinderachtig – nee, infantiel – uit in de trailers dat zelfs de aanwezigheid van Emily Blunt en Amanda Peet mij niet naar de bioscoop kon trekken.
Sucker Punch
Er is een hele hoop aan deze film wat mij niet aanspreekt, maar de belangrijkste reden om dit over te slaan is zonder enige twijfel de regisseur; Zack Snyder. Zijn remake van Dawn of the Dead was leuk, maar dit beetje opgebouwde krediet 
verspeelde hij volledig met het belabberde 300 en het slechtere – want pretentieuzere – Watchmen.
Nu hij ook nog eens de regie op zich heeft genomen van de volgende episode in het verhaal van de saaiste superheld ooit (Superman) zie ik in de nabije toekomst geen verandering in mijn mening over meneer Snyder.
