Snel… Wat komt er na 2011?

God, jij bent slim: 2012!

Tot zover mijn Dora The Explorer momentje. Tweeduizendentwaalf belooft een groot filmjaar te worden. En met groot bedoel ik groter. En met groter bedoel ik grootst. Met een hoofdletter G.

Natuurlijk heeft iedere filmliefhebber al de data 26 april, 4 juli, 25 juli, 1 november en 13 december in zijn agenda staan*. Maar hier ook even aandacht voor de films waar ik (ook) naar uitkijk voor zweitauzendundzwölf.

My Week With Marilyn
26 januari

Wie: Michelle Williams, Eddie Redmayne, Kenneth Branagh, Emma Watson en Julia Ormond.

Omdat: Eddie Redmayne één van de grote acteurs van de toekomst is. En Michelle Williams is de meest getalenteerde (en succesvolle) persoon die uit Dawson’s Creek is voortgekomen.

My Week With Marilyn–De Trailer

The Muppets
8 februari

Wie: Wie denk je?! The Muppets!

Omdat: Waarom denk je?! The Muppets! (Scooter incluis!)

Eén van de vele trailers voor The Muppets, bekijk ook zeker de andere!

The Cabin in the Woods
3 mei

Wie: Richard Jenkins, Bradley Whitford en Chris Hemsworth.

Omdat: De trailer ziet er intrigerend uit. En Josh uit The West Wing zit er in!

Trailer Cabin in the Woods

Life of Pi
20 december

Zie mijn stuk over dit boek en deze film alhier!

Dorothy of Oz
TBA

Wie: Lea Michele, Patrick Stewart, Dan Aykroyd, Oliver Platt en Kelsey Grammer.

Omdat: Ok, het is de zoveelste nieuwe kijk op het verhaal van de tovenaar van Oz (hierover binnenkort meer op dit blog) maar deze is gebaseerd op een verhaal geschreven door de achterkleinzoon van L. Frank Baum (schrijver van het origineel).

* Op deze data komen respectievelijk The Avengers, The Amazing Spider-Man, The Dark Knight Rises, Skyfall en The Hobbit uit. Maar dat wist je natuurlijk al lang!

Welke acteurs sprongen er dit jaar uit? Welke braken er (definitief) door?

Onderstaande top drie van acteurs zullen waarschijnlijk niet in aanmerking komen voor een Oscar dit jaar, maar vielen wat mij betreft wel op. Voor alle drie geldt dat ze dit vooral deden door in veel verschillende films op te duiken; van kleine horrorfilmpjes tot epische blockbusters en van leuke romcoms tot hoogdravend arthouse-geneuzel.

Hier mijn top 3 van Acteurs van 2011

(bevat mogelijk spoilers)

Rose Byrne 
De enige vrouw in dit rijtje…

Films: Insidious, Bridesmaids en X-Men: First Class 

Beste: De beste film van deze drie is X-Men. De beste (lees: leukste) rol van Rose is echter in Bridesmaids als de rijke, opdringerige, irritante nieuwe beste vriendin van de bruid.

Slechtste: Insidious blijft dan over; absoluut niet heel slecht (voor echt slechte horror moet je dit jaar bij 11-11-11 zijn) maar ook niet nagelbijtend, maagomdraaiend, twist-op-het-eind-die-niemand-zag-aankomen spannend. Een typische middenmoter.

Moment van het jaar: Wanneer Annie (Kristen Wiig, misschien wel de grappigste vrouw op aarde. Na Chantal Janzen) probeert om gearresteerd te worden en Helen (Byrne dus) machteloos op de bijrijdersstoel zit. Dat is overigens een scène uit Bridesmaids… Insidious had bijzonder weinig komische momenten.   

Ryan Gosling
De net-niet-meest-sexy-man-van-2011 is het ook hier net niet geworden.

Films: Drive; Blue Valentine; Crazy, Stupid Love en The Ides of March 

Beste: In alle eerlijkheid; ik heb Drive niet uit kunnen kijken (was dan ook stomverbaasd dat Empire ‘m tot beste film verkoos) en ook Blue Valentine heb ik – op het moment van schrijven – niet gezien. Van CSL en TIOM (hip niet? Die afkortingen!) is naar mijn idee laatstgenoemde de betere; zowel qua film als qua rol van Ryan.

Slechtste: Wie weet ga ik ‘m nog uitkijken, maar vooralsnog dus Drive. Best leuk zo’n jaren ‘80 sausje maar als er zelfs geen tempo in de rijdende scènes zit haak ik af.

Moment van het jaar: Eén quote uit Crazy, Stupid, Love: “Fuck! Seriously? It’s like you’re Photoshopped!”

James Franco
Ondanks zijn afgang als presentator van de Oscars

Films: 127 Hours, The Green Hornet (cameo), Your Highness, Rise of the Planet of the Apes en Howl

Beste: Een hele lastige… 3 van de films komen in mijn top tien van 2011; Howl is een unieke film die de snobs onder ons zal aanspreken, RotPotA was de beste blockbuster van het jaar en 127 Hours is een prachtig gefilmde en ingrijpende film. Omdat Franco die laatste volledig in zijn eentje draagt (zonder hulp van CGI-apen, Jon Lithgow of geanimeerde gedichten) krijgt die de titel.
Slechtste: Als we de cameo even niet meetellen blijft Your Highness over. Ook niet heel raar want die viel – ondanks Franco, Zooey Deschanel en Natalie Portman – behoorlijk tegen.

Moment van het jaar: Zonder enige twijfel het moment dat James Franco zijn arm afsnijdt (hoewel, het is meer hakken en porren) in 127 Hours. Of toch zijn plotselinge travestie-act tijdens de Oscars… Aaaawkward!

Ga zitten kinders, opa gaat vertellen. Welke opa? Deze opa. Die opa zonder kinderen, maar blijkbaar met kleinkinderen. Die opa.

Toen films nog plat waren en in kilometers lange rollen door de projector ratelden. Toen popcorn nog vers gemaakt werd, meestal van maïs. Toen stoelverhogers nog kussentjes waren en geen hardplastic omgekeerde afvalbakken. Toen de caissier nog mocht roken in de kassa. Toen kassier nog met een C en een extra I werd geschreven. Toen er nog regelmatig een film met Eddie Murphy draaide waar nog regelmatiger niemand naar toe ging. Toen “Josephine Baker!” nog een gangbare vloek was. Toen, ja toen werkte ik in een bioscoop. Of cinema zoals wij dat pleegden te noemen.

Het grote voordeel van werken in een bioscoop is dat je (vrijwel) alle films kunt zien. Het grote nadeel is dat je (vrijwel) alle films ook ziet. En dus heb ik – zonder bij de gevolgen stil te staan, dat geef ik toe – films als Pluto Nash, Over Her Dead Body en Disaster Movie gezien.

Maar nu niet meer! Ik ben bevrijd! Mijn ogen zijn geopend; ik hoef niet langer iedere film die er gemaakt wordt te zien. Ik mag kiezen! Natuurlijk zal ik zo nu en dan – per ongeluk – nog steeds een slechte film zien (ik heb mij dit jaar ook door bijvoorbeeld het wanstaltige HappyThankYouMorePlease heen geworsteld) en aan de andere kant ook regelmatig een goede film missen (Melancholia had ik bijvoorbeeld in 2011 totaal geen zin in).

Hier mijn top drie van Bewust Ontlopen Films 2011

The Hangover 2, Twilight Saga: Breaking Dawn part 1 en Pirates of the Caribbean 4

Om niet een top drie te maken van alleen maar sequels (want een wanstaltige film is in essentie de slechtst mogelijke trailer voor zijn vervolg) heb ik deze bij elkaar gegooid:

Twilight was best een aardige film, maar daarna ging het zo hard naar beneden dat ik bij het derde deel (ja, zover heb ik het nog laten komen) heb gezworen de filmreeks te laten vallen.

Pirates; zelfde verhaal als Twilight, met dat verschil dat hier het eerste deel ontzettend vermakelijk was in plaats van ‘best aardig’.

Het enige leuke aan The Hangover waren de foto’s tijdens de aftiteling, maar om daarvoor nou een hele film als opbouw te gebruiken vond ik een beetje overdreven. Deel twee beloofde veel van dezelfde macho-poep-drank-drugs-BFF-humor te worden dus besloot ik deze “kijk-ons-een-gek-doen”-onzin over te slaan.

Gulliver´s Travels

Er zijn maar weinig acteurs die zo snel zo heftig op mijn zenuwen zijn gaan werken als Jack Black. Zelfs het – doorgaans zo aantrekkelijke – feit dat zijn voor- en achternaam rijmen vind ik irritant.

Dit bewuste Black-vehikel zag er zo ontzettend kinderachtig – nee, infantiel – uit in de trailers dat zelfs de aanwezigheid van Emily Blunt en Amanda Peet mij niet naar de bioscoop kon trekken.

Sucker Punch

Er is een hele hoop aan deze film wat mij niet aanspreekt, maar de belangrijkste reden om dit over te slaan is zonder enige twijfel de regisseur; Zack Snyder. Zijn remake van Dawn of the Dead was leuk, maar dit beetje opgebouwde krediet verspeelde hij volledig met het belabberde 300 en het slechtere – want pretentieuzere – Watchmen.

Nu hij ook nog eens de regie op zich heeft genomen van de volgende episode in het verhaal van de saaiste superheld ooit (Superman) zie ik in de nabije toekomst geen verandering in mijn mening over meneer Snyder.

Welke personages/mensen uit 2011 mogen dit jaar bij mij aanschuiven om de kerst te vieren?

En hoe slecht heb ik die mensen een kersthoedje opge-photoshopped en achter een plaatje van een tafel gepropt?

En waarom eigenlijk? Pure opvulling van het blog?

Ach, wat maakt het ook uit: hier mijn gastenlijst voor kerst 2011!

VAN LINKS NAAR RECHTS:

Claire & Phil Dunphy (Modern Family)
Of eigenlijk mag de hele Pritchett/Dunphy-bups wel langskomen om een vorkje mee te prikken. Met hen ben je namelijk gegarandeerd van een hoop hilariteit en kibbelingen (als in; momenten van gekibbel, niet de gefrituurde stukjes vis).

En de kans is behoorlijk groot dat de avond eindigt met meerdere pogingen om een pompoen in het zonnedak van een auto te katapulteren.

Alice Morgan (Luther)
Om het gespreksniveau nog een beetje hoog te houden is het wel handig om een hyper-intelligente sociopaat uit te nodigen, die ook nog eens – voor het geval dat – d’r eigen appeltje meeneemt.

Daarnaast vertelt ze na twee glaasjes wijn maar al te graag hoe ze haar ouders heeft afgeslacht. En niets schreeuwt meer KERST! dan een dubbelvoudige moord.

George VI (The King’s Speech)
Omdat iemand de toost moet doen. En omdat nummers 1 t/m 5 afgebeld hebben, maar dat vertellen we Sjors niet!

Kelly Cantor (Country Strong)
Voor de muziek (heerlijk; country-versies van “I saw mommy kissing Santa Claus”, “Jingle Bell Rock”, “Last Christmas” en natuurlijk de country-kerst-kraker: “I was living in a trailer with my wife and fourteen kids and drinking and beating my wife until she had no teeth left and then I left her for a bottle of Whiskey on Christmas”.

En Kelly neemt natuurlijk ook de drank mee. Daar is ze een kei in!

Aron Ralston (127 Hours)
De man op wiens leven de film is gebaseerd; om het vlees te komen snijden.  

Ik kan nu óf een heel relaas gaan houden over de eisen waar een mooie filmposter aan moet voldoen, onderbouwd met allerhande voorbeelden uit de (recente) geschiedenis en anekdotes over hoe mijn smaak zich in deze richting heeft ontwikkeld, óf ik kan gewoon zeggen dat ik een top vier heb gemaakt van naar mijn idee leukste/mooiste/beste filmposters van 2011. Punt. Dat laatste dus.

Hier de beste filmposters van 2011

Iejoor aan een ballon… dan is er geen verder toelichting nodig lijkt mij zo.

Ondanks de aanwezigheid van Owen Wilson en het feit dat Vincent van Gogh in de hele film niet voorkomt.

Hij staat denk ik in heel veel lijstjes van beste filmposters, terecht…

Absoluut niet de beste, ook niet de slechtste, gewoon een hele gemiddelde standaardposter. Maar een plaatje van Alex Pettyfer en het noemen van zijn naam is in het verleden garantie tot stijging van bezoekers gebleken. Bij deze dus; Alex Pettyfer.

Een goed gruwelmoment in films of op televisie valt of staat (staat of valt) met het geluid. Je kunt er als regisseur nog zoveel liters bloed, pus of maagsappen tegenaan gooien het stelt niets voor zonder een misselijkmakend geluid. Je kent de geluiden wel; alsof iemand een verstopte gootsteen staat te ontstoppen met een rotte komkommer, om maar een voorbeeld te noemen.

De volgende drie scènes voldoen zeker aan deze geluidsnorm; nummer drie heeft een heerlijk gekraak, nummer twee een flink zompig gewroet en van de derde is het geluid (harp?!) zo briljant dat ik er niet eens aan terug wil denken!

Hier mijn top 3 van Gruwelmomenten van 2011

(bevat mogelijk spoilers)

De film: Final Destination 5
De acteur(s): Ellen Wroe
Het verhaal: Is wel bekend toch? Eén eigenwijze jongere heeft een visioen waarin iedereen (de dromer incluis) de pijp uitgaat, jongere weet dit te voorkomen maar de dood heeft ze toch al op zijn lijstje. Dit keer is het visioen een instortende brug.

De scène: De eerste dood na het visioen dat alles in gang zet is over het algemeen de meest uitgebreide in de FD-reeks. Alles wordt ‘verdacht gemaakt’, deze keer speelt het zich af in een gymzaal; water druppelt op elektriciteitskabels, een schroefje van de rekstok gaat langzaam los, een airconditioner hangt gevaarlijk losjes aan het plafond, dat soort dingen… 
Gruwelen: Candace (het bewuste slachtoffer, maar de naam doet er natuurlijk niet toe in Final Destination… vanaf nu zal ze door het leven gaan als “die chick in de gymzaal”) is tempo aan het maken aan de rekstok voor haar afsprong, bij haar laatste draai krijgt ze een wolk talkpoeder in haar gezicht geblazen door een ventilator, verliest haar grip, glijdt van de rekstok en breekt haar rug. Dubbel liggen op z’n letterlijkst…

De serie: The Walking Dead
De acteurs: Andrew Lincoln en Norman Reedus 
Het verhaal: Een virus heeft het overgrote merendeel van de wereldbevolking in walkers (zeg maar zombies) veranderd. In deze bewuste aflevering is een meisje zoek…

De scène: Tijdens de zoektocht naar het weggevluchte meisjes komen Rick (Lincoln) en Daryl (Reedus) een walker tegen. Nadat ze hem met een schot tussen de ogen hebben omgelegd moeten ze alleen nog even iets checken…
Gruwelen: …namelijk wat hij gegeten heeft. Dus wordt op een buitengewoon onsmakelijke manier zijn buik en maag opengesneden en de inhoud ervan bekeken. Gelukkig had de walker niet van het meisje gesnoept, zijn avondmaal was een eekhoorn geweest

De film: 127 Hours
De acteurs: James Franco
Het verhaal: Het waargebeurde verhaal van bergbeklimmer/extreme wandelaar Aron Ralston die in een ravijn valt, zijn arm tussen de rotsen geklemd krijgt en 127 uur vast zit.

De scène: Het is één van de meest besproken scènes van het jaar, en nog waargebeurd ook. Na lang genoeg vast te hebben gezeten (dat word je natuurlijk op een gegeven moment ook behoorlijk zat) besluit Aron het heft in eigen handen te nemen; letterlijk. 
Janken: Er zit maar één ding op; de arm moet er af. Helaas heeft Aron geen goed scherp mes bij zich en duurt het dus eventjes voordat… nu hou ik op, want ik word een beetje licht in het hoofd.

Als je me vraagt wat voor een filmjaar 2011 was – en bij deze vraag je me dat – dan zeg ik; mwah.

Dat is niet een beleefd antwoord (ware ik goed opgevoed dan zou ik in volzinnen, zonder te smakken, uit de doeken doen dat het een middelmatig jaar was. En afsluiten met “vriendelijk dat u het vraagt”) maar het zegt wel het beste hoe dit jaar de boeken in zal gaan; mwah.

Laat ik beginnen met een nuance aan te brengen; in tegenstelling tot voorgaande jaren heb ik beduidend minder films gezien. In cijfers: waar ik normaal zo’n 70 à 80 van de dat jaar uitgebrachte bioscoopfilms zag, blijf ik dit jaar steken op 38. Een daling van zo’n 50% dus. Het kan hierdoor prima zijn dat ik pareltjes van films – die mijn mening over het jaar 2011 volledig om kunnen gooien – (nog) niet heb gezien.

Zo heb ik op het moment van schrijven nog 18 films op mijn lijstje staan die ik nog wil zien. Daaronder potentiële favoriete films als Blue Valentine, Super 8 en Senna (aan het eind van het oude – / begin van het nieuwe jaar zal mijn top tien op filmabides.nl worden gepubliceerd; hopelijk heb ik dan nog een beetje “bijgekeken”).

Ook op TV vielen de nieuwe series in 2011 behoorlijk tegen; de hoogtepuntjes moesten komen van Modern Family (uit 2009) en The Walking Dead (2010).

Komende week een uitgebreid Mennologisch film & televisie jaaroverzicht!

Er was een tijd dat ik iedere film ongeroerd kon kijken, anders gezegd; er was een tijd dat ik een emotieloze hufter was. Bambi’s moeder liet me koud; dood of levend. Sophie moest niet zeuren, ze mocht blij zijn dat ze zelf mocht kiezen welk kind ze hield. Jack die zinkt naar de bodem van de zee vond ik eerder lachwekkend. En E.T. moest niet mekkeren met z’n gloeiende vingertje.

Bovenstaande is natuurlijk niet waar. En als het wel zo was dan zou ik het natuurlijk alsnog afdoen als fictie. Overigens moest ik wel echt grinniken toen Leo DiCaprio op karikaturale wijze door Kate Winslet van het vlot werd gebikt.

De waarheid is dat ik een man ben die niet moeilijk doet over janken bij films, televisieseries, boeken of toneelstukken. Als het me raakt dan raakt het me en ga ik niet als een oester mijn gevoelens voor me houden; dát bewaar ik wel voor het echte leven en gevoelens die er toe doen!

Hier mijn top 3 van Huilmomentjes van 2011

(bevat mogelijk spoilers)

De film: Country Strong
De acteur(s): Gwyneth Paltrow
Het verhaal: De populaire country-zangeres Kelly Canter (Paltrow) kan het allemaal niet meer aan en raakt aan de drank. In de afkickkliniek ontmoet ze een jonge zanger met grote ambities (Garrett Hedlund) die haar er weer bovenop probeert te helpen.

De scène: Kelly’s echtgenoot en manager regelt nog één groot concert; ze geeft de show van haar leven en sluit af met het nummer ‘Coming Home’, iets zegt de kijker al dat ze het hier niet over een letterlijk thuis heeft… Na het concert vindt men haar in haar kleedkamer, ze heeft zelfmoord gepleegd.
Janken: Niet alleen is ‘Coming Home’ en prachtig nummer dat terecht met een Oscarnominatie werd beloond, Paltrow zingt het ook nog eens goed, misschien niet helemaal zuiver, maar zeker met een flinke dosis emoties.

De serie: The Walking Dead
De acteurs: Vrijwel de hele cast, maar let vooral op Melissa McBride en Scott Wilson.
Het verhaal: Een virus heeft het overgrote merendeel van de wereldbevolking in walkers (zeg maar zombies) veranderd. In deze bewuste   aflevering (seizoen 2, nummer 7) ligt de nadruk op de vraag of deze walkers monsters zijn of diep van binnen nog de mensen die ze ooit waren.

De scène: !!!Spoiler Alert!!! De groep hoofdpersonen heeft ontdekt dat de man die hen onderdak biedt een schuur vol heeft met walkers, waaronder zijn vrouw en zoon. Eén van de personages trekt dit niet, rukt de schuur open en begint de zombies neer te knallen.
Janken: Het is al pijnlijk genoeg dat de gastheer (Scott Wilson) zijn familie – zij het in zombievorm – voor zijn ogen afgemaakt ziet worden maar de sluizen kunnen pas echt open op het moment dat – als allerlaatste – een jong meisje naar buiten komt. Het blijkt de walkerversie te zijn van het dochtertje van Carol (Melissa McBride) die al sinds de eerste aflevering van het tweede seizoen wordt vermist. !!!Einde Spoilers!!!

De film: 50/50
De acteurs: Joseph Gordon-Levitt, Anjelica Huston en Serge Houde
Het verhaal: Adam (Gordon-Levitt) krijgt te horen dat hij kanker heeft en een – je raadt het al – fifty-fifty kans heeft van overleven.

De scène: Vlak voor zijn operatie (waar de kans dus 50% is dat hij er niet meer uit zal komen) neemt hij afscheid van zijn ouders; zijn control-freak van een moeder (Oscar voor Huston!) en zijn zwaar demente vader.
Janken: De film is voornamelijk lachen met een wrang randje. Adam houdt zich groot (op één uitbarsting na) en zeker richting zijn ouders wil hij zo min mogelijk laten merken. Het idee dat dit wel eens het definitieve afscheid kan betekenen doet hem echter breken.

Een Sinterklaasgedicht

Retteketet,

The Walking Dead

Recap nummer vier

Vind je hier