Tuut – tuut – tuuttuut… (binnenlijn!)

Jack Bauer is een man van staal… maar hij begint wel aan metaalmoeheid te lijden.

Zou dat niet een verschrikkelijk smerige zin zijn om een post over het zesde seizoen van 24 te beginnen? Met volle zekerheid zeg ik hierop: ja. Maar het geeft wel de juiste sentimenten weer die onherroepelijk naar boven komen drijven bij het in een dag of drie er doorheen jassen van de DVD’s. Want dat is het; doorheen jassen. Konden de vorige seizoenen je nog aan de buis gekluisterd houden door verrassende twists en intelligent opgebouwde cliffhangers, het tot nu toe laatste seizoen ontbeert eigenlijk elke spanning. De reden dat je toch doorgaat met kijken komt dan ook meer voort uit een onbedwingbare hoop dat ergens in één van de vierentwintig aflevering iets van de originele charme van de serie terug te vinden is. Het feit dat ik deze post schrijf terwijl ik met een half oog de laatste drie afleveringen zit te “kijken” bewijst de teleurstelling alleen maar meer.

Kiefer Sutherland is Jack Bauer. Niets meer, niets minder. Zeker na het zien van zijn laatste filmuitstapje Mirrors is het duidelijk dat het geen goed acteur is. Maar ook bij het spelen van Jack gaat Kiefer nu op de automatische piloot…

Oh wacht! Daar is het… nog drie virtuele uren te gaan en het begint… Update over een paar uur!

UPDATE

The Following Took Place betweem 2 am and 4 am

Het lijkt nu enorm of ik het zo gepland had, een schrijftechnisch foefje waarbij ik de opbouw van een 24-aflevering gebruik om mijn punt te maken. Inclusief cliffhanger. Maar zo is het niet. Ik zat werkelijk – uit pure frustratie bijna – het deel voor de update te schrijven terwijl de laatste uren in Bauerland wegtikten toen er iets gebeurde. De snelheid kwam er in, de intriges kwamen terug… de hoogtijdagen van de serie werden ineens weer aangetipt.

Maar laat ik eerst nog verder gaan met de negatieve sentimenten, want laten we eerlijk zijn; drie uit vierentwintig is geen goede score wat memorabele afleveringen betreft.

Oh by the way: LET OP! Als je de voorgaande seizoenen nog niet gezien hebt maar dit nog wel van plan bent, stop dan met lezen! En misschien ook als je – onbevooroordeeld – seizoen 6 nog moet kijken!

Waar ging het mis? De serie ging in seizoen 2 al gebukt onder zijn eigen format. Een serie die – hoe goed uitgevoerd ook – eigenlijk alleen op een gimmick, 24 uur realtime, leunt, is moeilijk fris te houden. Maar toen kwamen daar het derde en vierde seizoen, de schrijvers wisten wat het publiek wilde en speelde daar zonder moeite op in. Ook seizoen 5 wist dit nog redelijk vast te houden. Maar toen was het blijkbaar op.

Wat was er op? Laat ik beginnen – en hierin zit ‘m volgens mij de crux – met de personages. Uit alle favorieten was het maximum gehaald en dus werden ze in drie seizoenen allemaal zonder pardon afgeslacht. Behalve natuurlijk Jackie zelf… die tekent ieder jaar weer voor drie jaar bij. Dag Michelle, dag Sherry, dag Tony, dag David, dag Kim (oh nee… dat was wel een fijn moment), dag George, dag Mike en dag Nina. Allemaal stuk voor stuk unieke personages die vanuit hun persoonlijkheid de gebeurtenissen voortstuwden. En hoeveel plezier wij als kijkers ook hadden bij hun vertrek of dood (want wat gingen sommigen mooi!) we misten ze toch.

Bij het schrijven van het laatste seizoen moeten de schrijvers zich op hun hoofd hebben gekrabt en voor hun kop hebben geslagen dat ze deze mensen hadden laten gaan. De oplossing? In ieder geval niet het bedenken van nieuwe bijzondere figuren. In plaats daarvan is het bevolkt met slappe – vaak ook letterlijk jongere – aftreksels van het merendeel van voorgaande mensen. Mensen met wie je van het één op het andere moment een band zou moeten krijgen. Maar – op een enkele uitzondering na – weten ze je niet te grijpen.

Zo is het ook met de verhaallijnen gegaan. Op. Informatie uit een terrorist krijgen kan namelijk maar op twee manieren; je martelt hem tot hij knakt óf je sluit een dealtje met hem. En na vijf seizoenen en dus een stuk of twintig terroristen gaat dat vervelen. Ook op andere verhaaltechnische vlakken was de koek op en dus zien we wéér een eerste bom ontploffen voor we op zoek gaan naar de anderen, wéér een Jack Bauer die doet wat hij nodig acht (of zijn bazen het nou met hem eens zijn of niet), wéér een lek binnen CTU, wéér een inval op een ambassade met alle gevolgen van dien, wéér een Vice President die aast op de baan van de man boven hem en wéér een iets te gluiperige Chief of Staf die hem adviseert.

En toch… en toch… en tóch blijf je kijken. Gedeeltelijk uit de eerdergenoemde hoop, maar ook voor een groot deel omdat het pulp is. Lekkere pulp. Van het eerste tot het zesde seizoen is het schier onmogelijke, plothole ontwijkende, adrenaline verhogende pulp. En waar de eerste vijf nog regelmatig voor een sneller kloppend hart wisten te zorgen, doet dit seizoen dat dus pas op het einde. Maar ja, dan ben je eigenlijk al weer volledig vergeten wat er de rest van de “dag” is gebeurd en verlang je alleen nog maar heel sterk naar het volgende seizoen, al was het maar om de binnenlijn van CTU over te horen gaan.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s