Dromergasten 3

Er zijn van die momenten dat je voor je televisie zit en wilt schreeuwen naar het scherm. Niet omdat er een geest of een moordenaar opduikt achter je favoriete personage uit een film. Of omdat je met heel je hart hoopt dat de hardwerkende kandidaten van Lingo een groehoene bal zullen pakken. Nee, schreeuwen omdat je de personen op het scherm door elkaar wilt schudden, laten merken hoe ontzettend dom en/of kortzichtig je ze vindt. Vooral goedgemaakte documentaires (of die van Michael Moore) krijgen dat bij mij voor elkaar. Deze week in mijn persoonlijke zomergasten-fantasie twee documentaires die mij vol verwondering en woede achterlieten.

Shut Up And Sing

Laat ik er maar gelijk vooruit komen… ik ben fan van de Dixie Chicks. Groot fan zelfs! In maart 2003 haalden de drie dames zich de woede van een groot deel van Amerika (lees: het zuiden) op de hals door te zeggen dat ze zich schaamden dat President Bush (die even daarvoor had besloten Irak binnen te vallen) uit dezelfde staat kwam als zij. Texas. Oei oei oei. Hoe blij die Rednecks ook zijn met hun democratie en de daarbij behorende vrijheid van meningsuiting, deze uitspraak ging hen een stapje te ver. En het feit dat ze het in Londen hadden gezegd maakte het alleen maar erger, een redenatie die ik ook niet helemaal snap.

Gevolg: de grote (en kleine)(en allerkleinste) Country-Radio-stations boycotte de muziek van de Chicks; Cd’s en Dvd’s werden massaal ritueel vernietigd door er – bijvoorbeeld – overheen te rijden met een trekker; openbare excuses werden geëist en de leadzangeres Nathalie Maines werd zelfs met de dood bedreigd.
Positief gevolg voor de fans die wel trouw bleven, zeg maar het gedeelte dat meer dan één hersencel heeft, was de prachtige documentaire Shut Up And Sing. Een film over de absurde gevolgen van één loze opmerking en tegelijkertijd een kijkje achter de schermen bij het maken van hun nieuwe CD en hun privé-levens.

The Gift

Niet de alleraardigste bovennatuurlijk horror-film van Sam Raimi met dezelfde titel, maar de documentaire “The Gift” heb ik eveneens met open mond zitten bekijken. Stomtoevallig viel ik er ooit in en heb de film ademloos uitgekeken.
De docu gaat over een trend in de homo-scene om actief op zoek te gaan naar een HIV-besmetting (bijzonder eufemistisch “The Gift” genoemd). Waarom, vraag je je – net als ik toen – af? Om de totaal krom gedachte reden dat je je dan geen zorgen meer hoeft te maken over een eventuele besmetting.

Ja, je leest het goed… expres Aids krijgen om daarna bevrijd van angst verder te kunnen met je leven. Hele sites werden opgericht waar onbesmette mensen in contact konden komen met besmette om zo het kadootje te kunnen ontvangen.

To end on a lighter note… voor de liefhebbers (voor mezelf dus, want ik ken vrijwel niemand die dit ook kan waarderen) een clipje van de Dixie Chicks…

Zondag op Nederland 2: Annet Malherbe (leuk, leuk, leuk). Hier op het WWW: acteren kun je leren!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s