Vier Muren

De wedstrijd: Schrijfatelier Alicia

De uitslag: helemaal niks.

De opdracht: thema “Obsessie”.

Vier Muren

Ze had getwijfeld of ze wel zou gaan. Hij klonk normaal aan de telefoon en zijn mailtjes waren vriendelijk, eloquent en zonder taalfouten. Op een zekere manier zou ze ook kunnen zeggen dat ze hem goed kende, al had ze hem nog nooit in het echt gezien. Of IRL, zoals hij dat noemde. Hij was duidelijk meer ervaren met contacten via internet, dat had hij ook toegegeven. Voor haar was het allemaal nieuw. Voordat noodgedwongen moest daten via internet – want noodgedwongen was het, wat haar ouders ook zeiden – had ze op de normale manier contact gelegd met jongens. In de kroeg. Op de sportschool. Tristan had ze leren kennen op een feestje van vrienden.

*

De kans was natuurlijk dat ze niet zou komen. Dat wist hij ook wel. Ze schaamde zich. Voor haar uiterlijk, dat had ze hem een keer geschreven, maar ook voor hem, dat voelde hij aan alles. Niet letterlijk voor hem. Voor de manier waarop ze elkaar hadden leren kennen. Had hij haar in de kroeg aangesproken (de gedachte alleen al!) dan was er geen probleem geweest voor haar. Dan had ze hem uitgebreid besproken met vriendinnen, haar zus of collega’s. Nu wist niemand van zijn bestaan af. Niemand in haar wereld en niemand in zijn eigen.

*

Een nichtje van Tristan had een keer haar nieuwe vriend meegenomen naar een familiefeestje en zonder gêne verteld dat ze elkaar hadden leren kennen in een chatbox voor paardenliefhebbers. ’s Avonds in bed hadden ze daar grappen over gemaakt. Alleen zielige mensen die niet normaal konden functioneren in de dagelijkse wereld moesten op die manier liefde vinden. Lelijke mensen. Mensen die bang waren om naar cafés en discotheken te gaan. Mensen die alles waren achter hun scherm en toetsenbord en helemaal niks bij face-to-face-contact.

*

Haar foto’s waren ongeloofwaardig mooi. Een model. In de tuin van een vakantiehuisje in een zonnig land, op het terras met vrienden, leunend tegen een muur met een zonnebril op en op het toneel; zingend in een lange jurk. Die moesten wel nep zijn. Zoals hij in het begin ook ooit een profiel had aangemaakt met foto’s van een nog onbekend Braziliaans model. Daar kreeg hij echter zo weinig reacties op, de vrouwen op die site waren natuurlijk niet gek, dat hij uiteindelijk met veel moeite een foto van zichzelf had geplaatst. De enige foto waarop hij een beetje kleur had van de zon en niet lachte als een psychopaat.

*

Haar inbox ontplofte binnen twee uur nadat ze haar profiel online had geplaatst. Mannen uit het hele land stuurde haar berichtjes; van alle leeftijden, met de meest uiteenlopende beroepen en van klein tot groot. Maar bij allemaal droop er een wanhoop uit de berichtjes die afstotend werkte. Als hun foto’s dat niet al deden. Eén man bood haar zelfs geld voor een eerste date. Hij zou geld toe vragen als hij haar recentere foto’s zou zien. Al waren de meeste foto’s die de afgelopen maanden van haar waren gemaakt röntgen, andere camera’s duldde ze al lang niet meer.

*

Waarom hij haar eerste foto’s had afgedrukt wist hij niet precies. Hij had ze vrijwel direct beschaamd in een map gestopt. Hij vond dat hij haar eerst moest aanspreken voor hij haar foto’s op zou hangen. Ophangen? Zou hij ze ophangen? Waarom zou hij dat doen? Ze stonden gewoon op haar profiel. Of ze nou echt waren of niet, hij kon ze ieder moment op het scherm bekijken. Hij zag dat ze online was gekomen. Nu kon hij geen berichtje sturen. Dan zou ze het direct zien en misschien wel reageren met een chat. Of – waarschijnlijker – hem blokkeren. Hij sloot zijn laptop. Vijf minuten later, toen hij weer inlogde, was zij offline gegaan. Hij klikte op het envelopje en begon te typen. Na een uur van openingszinnen wissen werd het balletje achter haar naam weer groen. Hij klapte het scherm naar beneden, stak een sigaret op en pakte de map.

*

In eerste instantie had ze zich amper opgemaakt en de kleren aangehouden die ze al de hele tijd droeg, maar uiteindelijk begon ze toch te twijfelen. Hij was heel aardig geweest in zijn mailtjes en ook de eerste keer dat ze met elkaar spraken was hij lief. Stilletjes, maar lief. De lijn was een paar keer verbroken, maar ze vermoedde dat hij dat zelf deed, uit nervositeit. Ze had haar haren gewassen, sinds ze uit het ziekenhuis was weer eens haar hele lichaam gescrubd, haar parfumflesjes afgestoft en een jurk van één van haar optredens aangetrokken. Dat verdiende hij toch op z’n minst; een mooie vrouw. Beneden de hals dan.

*

Snel had hij zijn buik met een tissue schoongemaakt, zich aangekleed en haar foto’s weer van de muur gehaald en in de map gestopt. Hij wilde huilen. Dit kon niet. Hij kon niet zonder zich via een bericht voor te stellen al de stap hebben gemaakt naar seksuele gedachten. Te laat. Maar nu moest hij het goedmaken. Hij pakte zijn laptop, ging naar de site en keek of ze online was. Natuurlijk was ze niet online, het was half drie ’s nachts. Snel typte hij een berichtje. Hoewel het een paar regels lang was had hij niet veel meer dan “hoi” gezegd. Ze zou waarschijnlijk niet reageren en dan zou hij de prints van haar foto’s weggooien.

*

Geen van de mannen die haar berichtjes stuurden kwam in de buurt van Tristan. Niet qua uiterlijk dan. Ze waren ongetwijfeld aardiger, trouwer en minder laf dan hij was geweest. Eén keer was hij haar komen opzoeken in het ziekenhuis. Daarna had hij het via een sms uitgemaakt. Dat hadden deze mannen waarschijnlijk nooit gedaan. Of waren alle mannen zo? Meer uit verveling dan uit nieuwsgierigheid scrolde ze door de nieuwe berichten. De laatste was zelfs diep in de nacht gestuurd! Hadden deze losers dan geen leven? Het was een kort berichtje, een beetje onderdanig, maar niet zo wanhopig als de anderen. Het was ook één van de weinige jongens van haar eigen leeftijd en op zijn enige foto lachte hij lief. Ze besloot een berichtje terug te sturen.

*

Zou ze het mooi vinden? Zou ze hem mooi vinden? Nee, dat laatste leek hem sterk, daarom had hij het ook gemaakt. Het was begonnen met de eerste profielfoto’s. Daarna had hij het antwoord op zijn openingsbericht geprint. Op zijn werk, waar ze een printer hadden die op A3-formaat kon afdrukken. Hij had ook haar oude profielpagina’s gevonden van diverse sites die ze had afgesloten nadat – zoals ze het zelf had gezegd – niemand meer iets met haar te maken wilde hebben. Via haar eigen sites was hij bij die van vrienden van toen gekomen waar ook nog foto’s van feestjes en vakanties stonden. Hij had zelfs zijn methoden uit de tijd dat hij regelmatig met schoolvriendjes sites hackte gebruikt om aan haar ziekenhuisdossier, schooldiploma’s en andere officiële papieren te komen. Toen de muur boven zijn bed te klein werd had hij alles naar de logeerkamer verplaatst.

*

Onderweg, ondanks de warmte had ze een sjaal om haar gezicht gewikkeld, dacht ze terug aan Tristan. Hoe hij haar maanden lang op handen had gedragen. Hoe graag ze door hem werd bekeken, bewonderd. Hoe vaak had hij op bed gelegen terwijl zij zich tergend langzaam voor hem uitkleedde? Hij had foto’s genomen met zijn telefoon. Filmpjes gemaakt. Hij vertelde haar hoe hij die opnames terugkeek als hij alleen was. Op zijn werk, stiekem in de pauze. Ze had hem zelfs een keer betrapt toen ze op hem stond te wachten en hij al enkele minuten verderop naar haar had staan kijken. Ze genoot van zijn aandacht. Daarom was zijn vertrek zo’n grote dreun geweest. Het was in een kort, bloederig moment van alles naar niks gegaan. En met zijn aandacht verdween die van alle andere mannen.

*

Op zijn werk had hij een fotootje van haar in een la gestopt. Steeds vaker trok hij de la even open en keek ernaar. Zijn baas had hem zelfs een aantal keren uit een dagdroom moeten schudden en gevraagd wie dat meisje was. Hij had iets gemompeld en was weer verder gegaan met zijn werk. Na een paar minuten had hij de la weer open gedaan. Zodra hij thuis kwam ging hij naar de logeerkamer. In het begin ging hij daar eten en had hij zijn televisie er neergezet. Later hoefde dat voor hem ook niet meer. Hij zat in de kamer en keek naar de muren. Naar het sollicitatieformulier dat ze had ingevuld op de site van het eetcafé, naar het uittreksel van de burgerlijke stand, naar de foto’s van Mallorca waar die jongen vanaf was geknipt, naar de lijst met aankopen op iTunes en naar de krantenknipsels over het bizarre auto-ongeluk waarbij de bestuurder met de schrik vrij was gekomen. Zijn vriendin, die op de passagiersstoel had gezeten, was echter zwaargewond naar het ziekenhuis gebracht.

*

Hij was niet knap. Dat had ze op de foto’s die hij had gestuurd kunnen zien. Hij was ook niet lelijk. Onopvallend, dat was hij. Hij was verlegen en zei niet veel. Trillend van de zenuwen had hij een glas wijn voor haar ingeschonken. Zijn eigen glas had hij nog niet aangeraakt, waarschijnlijk te bang om te knoeien. Het zou allemaal schattig kunnen zijn,  maar dat was het ook niet. Ze hield van een jongen die zelfverzekerd was en het gesprek op gang kon houden. Zoals de eerste avond met Tristan. Met gemak ging hij van het ene gespreksonderwerp naar het andere. Zijn werk, zijn hobby’s, zijn favoriete films. Zijn auto. Ze had alleen maar hoeven knikken en glimlachen. Ze kon makkelijk wegdromen hoe hij er uit zou zien onder die twee polo’s. In dit gesprek moest zij de kar trekken. De onhandige jongen had niet veel voor zich spreken, maar hij had geen krimp vertrokken toen ze haar sjaal afdeed. Had haar zelfs stamelend “mooi” genoemd. Iets wat ze al tijden niet had gehoord. Ze moest zichzelf herpakken, even alleen zijn. “Waar is het toilet?”

*

Het was gepland. Hij had alleen niet verwacht dat het zo vroeg op de avond zou gebeuren. Zij zou vragen waar het toilet was, hij zou haar de deur naar de logeerkamer wijzen. Zij zou zien wat hij voor haar had gemaakt. Ze stond op en liep naar de gang, hij durfde eindelijk een slokje wijn te nemen. Vanuit de gang checkte ze bij hem of het inderdaad de eerste deur links was. Hij zei “ja” en nam nog een slokje. Het bleef stil.

*

Vier muren vol. Hoe beter ze keek, hoe stiller ze werd. Dingen die hij niet kon hebben, die zij al lang niet meer had. Papieren die ze nooit had gezien. Foto’s die ze was vergeten. Zelfs de foto’s die Tristan had genomen van haar striptease hingen er tussen. Ze werd stil. Probeerde het te begrijpen. Ineens stond hij achter haar.

“Wat vind je?”

*

Het bleef stil na de vraag. Ze keek hem aan. Hij was nog nooit zo nerveus geweest. Lange tijd zei ze niks. Ze bleef staren naar de muren en slaakte zo nu en dan een zacht gilletje als ze weer iets nieuws ontdekte. Hij herhaalde voorzichtig de vraag. Ze keek hem aan, hij begreep haar blik niet helemaal. Ze begon te huilen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s