San Sebastian

San Sebastian

Tijdens het uurtje woordassociatie, een oefening die bedoeld was om meer inzicht te krijgen in de gedachtegang van de cliënten maar steeds vaker irritatie opriep bij Fabian, was het woord “ontmoeting” langsgekomen. Bas, een van de lichtere gevallen van autisme op de afdeling, had bij dit woord gezegd dat het iets was waarbij je verplichtingen werden weggenomen, je werd ontmoet.

Terwijl Bas doorratelde over deze theorie (die er, voor zover Fabian het meekreeg, op neerkwam dat de andere persoon je verplichtingen, gevoelens en twijfels overnam) drong het tot Fabian door. Hoewel de letterlijkheid van de associatie hem kwaad maakte had deze ook een gevoelige snaar geraakt.

*

Toen hij stond te kijken naar de vloed die het strand, dat midden in de stad lag, volledig deed verdwijnen besefte hij dat hij de tijd tussen de oefening en nu niet bewust had meegemaakt. Hij wist dat hij was opgestaan, naar huis was gegaan, een ontslagmail had gestuurd en wat spullen in een tas had gegooid. Hij had in de trein gezeten, dat kon niet anders, moest zelfs een paar keer zijn overgestapt, maar hoe hij een kaartje had gekocht, wat hij onderweg had gezien of met wie hij had gesproken wist hij niet.

En nu was hij in San Sebastian, een plek waar hij ooit gelukkig was geweest. Toen hadden ze samen met verbazing gekeken naar het verdwijnende strand, alsof het een toverkunstje was en niet iets dat simpel te verklaren was. Nu kon hij die gedachte aan een magiër niet oproepen. Wel dacht hij hoe fijn het was dat het water zich weer zou terugtrekken en hem mee zou kunnen nemen naar de diepte waar je nooit meer uit terug kon komen.

Op het moment dat hij op het muurtje – dat er voor moest zorgen dat mensen niet in het water vielen –  stapte zag hij haar. Ze leek op niemand die ooit eerder zijn aandacht had getrokken. Direct wist hij dat dit degene was die hem van zijn plan zou afhouden. Zij zou hem ontmoeten zoals Bas het had bedoeld. Hij hoorde dat ze Nederlands sprak met haar vriendin. Er was dus toch een kosmos. Beiden waren ze naar Spanje gereisd; zij waarschijnlijk voor vakantie, hij voor – bij gebrek aan een beter woord – bevrijding. De jaren van teleurstelling en afwijzing verdwenen. De magiër had een ander trucje geleerd.

De zee hoefde hem niet meer mee te nemen. Hij wist intuïtief dat zij, zodra ze hem zou zien, ook wist hoe hun leven er verder uit zou zien. Hij liep op haar af. Geen twijfel over de uitkomst, niet moeilijk doen over een goede openingszin, een blik zou genoeg zijn. Hij stond vlak voor haar. De vriendin zag hem eerst, daarna keek zij op, recht in zijn ogen. Het laatste spoortje cynisme verdween.

“Wat kijk je nou, engerd!” zei ze bot. De twee meisjes liepen door. De magiër grinnikte en liet de zee extra aanlokkelijk tegen de muur klotsen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s